„— Mówi to pani, aby mnie pocieszyć, ale ja dobrze wiem, że taniec z tym młodym arystokratą zawsze będzie dla pani przyjemniejszy niż ze mną.
Katarzyna nie odpowiedziała, gdyż nie chciała kłamać, była jednak z gruntu dobrą dziewczyną i nie mogła nie zauważyć, że w sercu biednego chłopca dzieje się coś niezwykłego — postanowiła więc okazywać mu jak najwięcej serdeczności... Cóż, kiedy to nie mogło przywrócić zranionemu sercu utraconej radości...
Okazuje się, że stary Billot miał słuszność. Pitou był mężczyzną — i cierpiał.
Katarzyna przetańczyła jeszcze z pięć czy też sześć kontredansów, przy czym drugi z panem de Charny. Tym razem Pitou pozornie zachował spokój, choć nie przestawał cierpieć. Śledził wzrokiem każdy ruch Katarzyny i jej partnera. Z ruchów warg usiłował odgadnąć, o czym rozmawiali, a kiedy przy wykonywaniu pewnych figur tanecznych ich ręce się spotykały, Pitou próbował dojrzeć, czy one jedynie stykały się ze sobą, czy też zamieniały uściski.
Katarzyna zapewne tylko czekała na chwilę, kiedy zatańczy drugi raz kontredansa, gdyż natychmiast po ukończonym tańcu zaproponowała Pitou powrót do domu. Trzeba przyzn.ć, że chyba żadna propozycja nie spotkała się z gorętszym przyjęciem, jednak cios był zadany. Pitou stawiał tak szybkie kroki, że panna Katarzyna zmuszona była go powstrzymywać, przy czym Pitou nie odezwał się do niej ani słówkiem.“(12)