„— Nie. bawię się tylko.
— Ależ to całkiem ładne — zaprzeczyła Madame Denis. — Jestem tu trochę podobna.
— Trochę — roześmiał się Vincent — ale niezupełnie.
Nie pisał do domu o swym nowym zajęciu, wiedział z góry, co na to powiedzą — i słusznie „Aha, Vincent ma nowego konika. Kiedyż wreszcie się ustatkuje i weźmie do przyzwoitej pracy" Poza tym jego nowe zajęcie było pasją wielce osobliwą należało wyłącznie do niego, do nikogo więcej. Nie mógł się zdobyć na to, aby mówić lub pisać komukolwiek
0swych szkicach. Czuł wobec nich jakąś powściągliwość, przedtem nie znaną, chęć ukrycia swych prac przed cudzym wzrokiem. Były one w jakiś niezrozumiały i tajemny sposób uświęcone, chociaż zdawał sobie dobrze sprawę z ich dyletanckiej niedoskonałości.
Znów wchodził do nędznych chat górników, teraz jednak nie z Pismem świętym w ręku, lecz z ołówkiem i papierem. Odwiedziny jego cieszyły ludzi tak samo jak przedtem. Szkicował dzieci podczas zabawy, kobiety pochylone nad pękatymi piecami, rodziny zgromadzone przy posiłku po dniu pracy. Rysował „Marcasse", wysokie kominy, czarne pola, las sosnowy za wąwozem, orzących chłopów. A gdy pogoda się psuła, zostawał w swoim pokoiku i kopiował surowe szkice wykonane onegdaj lub obrazy mistrzów wiszące na ścianie. Idąc na spoczynek miał nieraz wrażenie, że ten czy ów rysunek zrobiony tego dnia nie jest taki zły. Następny już jednak ranek, kiedy budził się po upojeniu twórczym wysiłkiem, przynosił trzeźwą świadomość, że wszystko, co zrobił, jest złe i nieudane. I bez żalu niszczył te próby.“(8)