„Cassie zrozumiała, że panna Eckhart, choć jeszcze niedawno na pewno potrafiłaby rozprawić się z takim panem Voightem, z chwilą kiedy zaczęła ulegać kaprysom Virgie Rainey, stała się zupełnie bezsilna wobec jego niecnych czynów. Równie bezsilna jak panna Snowdie MacLain w stosunku do swoich bliźniaków. Nawet wtedy, kiedy pojawiał się pan Voight i zaczynał swoje straszenie, Virgie Rainey panowała całkowicie nad nauczycielką. Grała jeszcze sprawniej i jeszcze głośniej niż zazwyczaj, przy czym nigdy nie udawała, że nie widzi tego, co się dzieje, i żeby panna Eckhart nie wiadomo jak ją błagała, nie chciała przyrzec, że zachowa rzecz w tajemnicy.
— Jeżeli powiecie żywej duszy, to wam poobrywam uszy — groziła uczennicom, panna Eckhart. Szeroko otwierała przy tym okrągłe Kizy i ściągała wargi. Tyle miała dc powiedze
nia na ten temat. Cassie nie przejmowała się. Były to dla niej przestrogi z bajki o żelaznym wilku; poza tym nie podobał jej się ów dwuwiersz. Osobiście opowiedziała o wyczynach pana Voighta pewnego dnia przy rodzinnym śniadaniu i nawet wstawszy od stołu zaczęła dla ilustracji wymachiwać szeroko rękami, ale została tylko surowo zbesztana przez ojca, który oświadczył, że to wszystko bajki i że pan Voight jest przedstawicielem bardzo poważnej firmy, którą reprezentuje aż w siedmiu stanach. Do pogróżek panny Eckhart ojciec dodał jeszcze i swoją, zapowiadając, że nie da Cassie pieniędzy na kino.“(7)