„Czuj, czuj, czuwaj
a srebrne włosy i dwie złote obrączki. Długie lata pracowała w Bibliotece Gdańskiej Polskiej Akademii Nauk. Nazywają ją panią Janiną. Mieszka w Oliwie bardzo blisko ulicy Alfa Liczmańskiego. Ta druga obrączka była jego. Po niej go rozpoznała, gdy otwarto masowy grób. Zamordowano go wiosną 1940 roku. Ekshumowano jesienią 1945. Pochowano na Zaspie w Alei Zasłużonych. Był harcmistrzem, Komendantem Gdańskiej Chorągwi.
Chodził głodny w krótkich spodenkach, gdy pierwszy raz usłyszał o Żabim, Kruku W cieniu Baszty pod Zrębem, w nędznym domku w mrocznej salce spotykali się wtajemniczeni. Bali się mówić, więc śpiewali, oczywiście po polsku. W ten krąg gdańskich filaretów wprowadził Alfa doktor Stefan Mirau, którego imię znajdziecie również na jednej z oliwskich uliczek. Trwała jeszcze pierwsza wojna światowa. W Gdańsku panował tyfus i głód tak wielki, że w patryc juszowskich salonach przy Długiej chowano suchy chleb za złocone ramy kryształowych luster. Alf napychał żołądek byle czym i śpieszył do przyjaciół. Śpiewał cienko. Przechodził mutację. Dojrzewał umysłowo i ideowo. Kiedy w 1920 roku pojechał do Karwi, aby nad brzegiem morza złożyć harcerskie przyrzeczenie, dysponował już męskim głosem. Miał szesnaście lat.“(13)