„Nie pociągało go ani piękno, ani okazałość. Wszystko było mu znane w ogólnych zarysach. Ale wszystko to, choć takie znane, wolne było od obciążeń przeszłości. Przeszłość umarła wraz z tym, kto mu przekazał sztafetę życia, a którego on nie znał.
Podsumowując wyniki dnia, Traube ostrożnie badał nastrój człowieka ze stali, zadawał mu różne pytania na temat tego, co widzieli. Harry odpowiadał spokojnie i dokładnie. Niewątpliwie miał świetną pamięć — nową, świeżą pamięć.
Zdawałoby się, że powinno to uspokoić profesora, a jednak nie mógł ani na chwilę pozbyć się niepojętej dlań trwogi.
Nadszedł czas, gdy Traube zdecydował się wprowadzić człowieka ze stali w świat. Ściślej mówiąc, postanowił wprowadzić go do środowiska uczonych, przedstawiając go jako swego syna, który otrzymał wykształcenie fizjologa. Trudny krok! Profesor niemało rozmyślał na ten temat. Co się zaś tyczy Harryego, to projekt ów, o którym został uprzedzony, ani trochę nie zdawał się go niepokoić. Niewzruszenie słuchał pouczeń Traubego, jak się ma na początku zachowywać. Podstawowe zalecenia, które profesor wielokrotnie powtarzał, niewątpliwie wbiły mu się w pamięć.
Pewnego wieczoru wóz ich zatrzymał się przed portykiem Akademii. W obszernym hallu cisnęło się mnóstwo osób. Byli to przeważnie ludzie w podeszłym wieku. Można tu było zobaczyć i korpulentnych, słoniowatych mężczyzn, i małych staruszków z żółtobiałymi resztkami owłosienia i różowymi łysinami. Dawał się słyszeć dyskretny rozgwar. Cały ten tłum uczonych mężów przesuwał się powoli w kierunku szerokich, pokrytych dywanem schodów, wiodących do sali konferencyjnej na pierwszym piętrze.“(10)