„Niezadługo dane mi było się przekonać, jak dużo prawdy było w tym żarcie.
W następny czwartek, żeby wkupić się w łaski", dokonałem nowego nabytku. Przeszły tym razem w moje ręce dwa wozy jednokonne.
—Ma pan dużo dzieci — zapytał.
Kiedy wyjaśniłem, że o wnuki chodzi, twarz mu się rozjaśniła. Pytanie było podchwytliwe. Chciał wybadać, czy na użytek kupuję, czy tak tylko, żeby postawić na kredensie dla wyglądu. Denerwuje go, jak coś nie służy temu, czemu zawsze służyło. Nie lubi jak rzecz pożyteczna w bezpożyteczną się zamienia.
—A wnuki będą się chciały tym bawić — spieszył się upewnić.
Bo wnuki on też ma, a jakże. W mieście, oczywiście. Ale przyjeżdżają do niego. Najczęściej w lato, choć nie tylko. W dzisiejszych, kryzysowych czasach, dobrze jest mieć dziadka na wsi... I tu rozgadał się na powszechnie znany kryzysowy temat tak wylewnie, że rozmowa z gruntu ekonomicznego nie wiedzieć jak, przesunęła się na grunt taki bardziej towarzyski Z tego też względu, a konkretnie po to, aby ten nowy grunt umocnić, za chwilę siedzieliśmy już razem przy stoliku w jedynej restauracji miejscowej, spożywając jedyne, oferowane przez nią, średnio wstrętne danie, narzekając na władze administracyjne, które dzień targowy uczyniły dniem abstynencji oficjalnej, bo ci co chcą podtrzymać tradycję ludową i ożywiać folklor, polegający na opijaniu zawartych transakcji w ramach kupnasprzedaży, zjawiają się w restauracji spółdzielczej z prywatnymi butelkami, owiniętymi dla niepoznaki w gazetę (tak, że czytelnictwo prasy w odnośnych statystykach się podnosi). Przy okazji uczynić mogłem ważne spostrzeżenie. Że dziś, inaczej jak w koszmarnych, dawnych czasach wyzysku — rzemieślnik nasz czuje się wolny. W każdej dowolnej chwili może zwinąć swój towar i udać się do restauracji. Albo dokądkolwiek. Nic go nie trzyma, nic go nie zmusza.“(3)