„odwracalność bądź nieodwracalność angiogenezy i jej długotrwałość zależą przede wszystkim od charakteru biologicznego rozrostu nabłonkowego, tj. również od jego odwracalności bądź nieodwracalności. Uważają oni, że czynnikiem warunkującym angiogenezę w ogóle jest nabłonkowy czynnik angiogenny (a nie nowotworowy czynnik angiogenny), który aktywuje gen prawidłowej komórki mezenchymalnej doprowadzając do jej rozrostu i różnicowania w komórkę śródbłonkową. Ten aktywator genowy (tj. czynnik angiogenny) może być wytwarzany przez wszystkie proliferujące komórki, w ilości proporcjonalnej do nasilenia rozrostu. W przypadku nowotworów złośliwych stale wydzielany nabłonkowy czynnik angiogenny w sposób ciągły aktywuje odpowiedni gen komórek mezenchymalnych, natomiast w przypadku rozrostów naprawczych aktywacja ta zachodziłaby tylko okresowo. Podobny mechanizm aktywacji genowej opisano przy ektopicznej produkcji hormonów i antygenów embrionalnych.
Niezależnie od wszystkich, teoretycznych obecnie, znaków zapytania jakie nasuwają się przy ocenie łoża naczyniowego nowotworów, określenie jego właściwości w różnych typach histologicznych jest nader ważne dla codziennej praktyki klinicznej. Wynika to z następujących przesłanek“(6)