„Ofiarą padł również mój dowódca batalionu, major Łucki. Zarzucono mu, że 12 września wieczorem, miast nadzorować załadunek jednostki na stacji kolejowej w Kiwercach, wyjechał z Łucka do innego miasta, i to w sprawach prywatnych. Była to ewidentna próba obarczenia Bogu ducha winnego oficera odpowiedzialnością za fiasko wspomnianej już operacji transportowej. Nie mogłem ścierpieć tego jawnego kłamstwa i samorzutnie zgłosiłem w „Reginie" protest, jako naoczny świadek wydarzenia, prosząc o formalne przesłuchanie pod przysięgą. Dokonano tego i sprawa automatycznie upadła. Usiłowano również pomówić majora Łuckiego o to, że mając już konkre
Hotel, który Francuzi oddali do użytkowania polskim władzom wojskowym.
tny przydział do 10 brygady kawalerii zmotoryzowanej pułkownika Maczka podporządkował się późniejszemu rozkazowi Naczelnego Dowództwa i przemaszerował z batalionem na przedmoście rumuńskie, zamiast pójść na „huk dział" pod Lwów. W moim pojęciu byłaby to jednak karygodna samowola, ani w czasie pokoju, ani tym bardziej na froncie niedopuszczalna. Oczyszczono majora Łuckiego i z tego zarzutu.
Oczekując na zakończenie postępowania weryfikacyjnego kręciłem się, ciągle jeszcze jako cywil, po Paryżu, by lepiej poznać miasto i jego mieszkańców. Nie udało mi się co prawda zwiedzić wówczas Luwru ani PalaisRoyal. Były zamknięte dla publiczności, jak zresztą większość muzeów i zabytkowych budowli, eksponaty zaś wywiezione lub zmagazynowane w bezpieczniejszych miejscach. Wykorzystując znajomość języka w czasie wędrówek po coraz to innych dzielnicach rozmawiałem ze zwykłymi ludźmi na ulicy, w sklepach lub w małych bistro, przy uświęconej szklance wina czy aperitifu.“(4)