„Tak, byk ten wciąż jeszcze stał w polu; sanatorjum chciało go kupić natychmiast, ale Daniel słyszeć nie chciał o sprzedaży przed jesienią, kiedy to już wół utuczy się całą^ letnią paszą i będzie ciężkim a cennym. W ten sposób mijał dzień za dniem i nic nie zostało postanowione. Adwokat Robertsen też już odjechał do swego biura w Chrystjanji. Nawet to, że pannę dEspard prześladował byk, nie wywarło szczególnego wrażenia, panna dEspard nie była tak ogólnie lubianą, aby ktoś ujął się za nią, przeciwnie, inne damy uważały, że panna dEspard mogłaby trzymać się nieco zdaleka od pola, gdzie stoi byk, co ona tam miała do roboty!
Zjeżdżali się goście. Konsul Ruben przyjechał, po nim przybyło kilkoro innych gości tegoż samego dnia, a wreszcie, w końcu tygodnia, przyjechało przez Dover towarzystwo, złożone z pół tuzina osób. i osiadło w Torahuzie. Zdawałoby się, że sprawdziło się wszystko, co przepowiadał adwokat Robertsen reklamowanie stałym pianistą i dystyngowanemi gośćmi, — księżniczką i hrabią, — poskutkowało, aby ściągnąć ludzi w progi. Gdzie jest hrabia pytały damy. A gdzie jest księżniczka pytali i damy i panowie. Sanatorjum tu w górach stało się światową, wielką miejscowością, pałacowi zagrażało przepełnienie, i co wtedy“(14)